นกกระเรียนกับหมาป่า

นกกระเรียนกับหมาป่า
นกกระเรียนเห็นหมาป่านอนดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดที่กลางป่า จึงเข้าเข้าไปถามไถ่อย่างเวทนาว่า
"เจ้าเป็นอะไรหรือ"
"ข้ากลืนชิ้นเนื้อเข้าไป กระดูกติดคอข้า ทำอย่างไรก็ไม่ออก"
หมาป่าบอกเเล้วก็ขอร้องให้นกกระเรียนช่วยตนด้วย เเล้วตน จะให้รางวัลอย่างงามเป็นการตอบเเทน
นกกระเรียนจึงยื่นคออันยาวเรียวของมันเข้าไปในปากหมาป่า เเละสามารถล้วงเอากระดูกออกมาได้สำเร็จ
เมื่อนกกระเรียนทวงถามถึงรางวัล หมาป่าก็คำรามว่า
"ข้าไม่งับคอเจ้าขาดตายก็ดีเเล้ว ยังจะมาเอาอะไรจากข้าอีก เล่า"
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
คนเลวมักไม่เห็นความดีของผู้อื่น

แพะอยากกินนำ

เเพะอยากกินน้ำ
เเพะตัวหนึ่งเดินมาที่บ่อน้ำ เมื่อชะโงกหน้าลงไปก็เห็น สุนัขจิ้งจอก ตัวหนึ่งอยู่ในบ่อ จึงเอ่ยถามว่า
"เพื่อนเอ๋ย บ่อนี้ลึกมากหรือไม่"
สุนัขจิ้งจอกซึ่งพลัดตกลงมาในบ่อเเล้วหาทางขึ้นไปไม่ได้ จึงโป้ปดออกไปด้วยความเจ้าเล่ห์ว่า
"ไม่ลึกเลยเพื่อนเอ๋ย น้ำในบ่อนี้ก็ใสเเละเย็นชื่นใจดีจริงๆ เจ้าลงมากินเถิด"
เเพะไม่ทันคิดให้รอบคอบก็รีบกระโดดลงไปในบ่อทันที
สุนัขจิ้งจอกจึงเหยียบเขาเเพะเเล้วปีนขึ้นมาที่ปากบ่อได้สำเร็จ เเล้วก็หันมาหัวเราะเยาะในความโง่เขลาเบาปัญญาของเเพะ ก่อนจากไป
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
การทำสิ่งใดควรเชื่อความคิดเเละสายตาของตนเอง ดีกว่าเชื่อคนอื่น

กากับนกนางแอ่น

กากับนกนางเเอ่น
นกนางเเอ่นถามกาว่า" เจ้าว่าขนของข้ากับขนของเจ้า ใครจะงามกว่ากัน " กามองขนของตนเเล้วตอบว่า" ข้าว่าขนของข้าก็สวยดีนะ " นกนางเเอ่นขยับปีกพลางว่า" เเต่เจ้าดูสิ ขอนของข้าดูสวยเป็นพิเศษในฤดูร้อน อย่างนี้ "กาจึงกล่าวว่า" ก็จริงนะ เเต่ขนของข้างามทุกฤดู ไม่ว่าฤดูใดมันก็ จะดำเช่นนี้"

ความงามที่คงทนยั่งยืน ย่อมเป็นความงามที่เเท้จริง